سؤال ۶۷: در قرآن آمده است که: حضرت عيسي (ع) به قوم خود فرموده اند، بعد از ايشان پيامبري خواهد آمد به اسم احمد كه دارای كتابي مقدس مي باشد. حال سؤال من اين است كه چرا مسيحيان بر اين باور نيستند؟ چرا حضرت عيسي (ع) در انجيل فرموده است، فقط به من ايمان بياوريد و هر كس به من ايمان بياورد وارد بهشت خواهد شد؟ آیا انجيل تحريف شده است؟ آیا مسیحیان باید به بشارت حضرت عیسی به آمدن پیامبر اسلام (ص) ایمان بیاورند؟
پاسخ ۶۷: قرآن مجید می فرماید: ” و (به ياد آوريد) هنگامى را كه عيسى بن مريم گفت: «اى بنى اسرائيل! من فرستاده خدا به سوى شما هستم در حالى كه تصديقكننده كتابى كه قبل از من فرستاده شده [تورات] مىباشم، و بشارتدهنده به رسولى كه بعد از من مىآيد و نام او احمد است!» هنگامى كه او [احمد] با معجزات و دلايل روشن به سراغ آنان آمد، گفتند: «اين سحرى است آشكار»![۱]
بنابراين حضرت عیسی (ع) آخرین پیامبر نبوده بلکه واسطۀ بین دو پیامبر است که نبوت حضرت موسى(ع) و كتاب او را، به نبوت پيامبر اسلام و كتاب او، پيوند داده است و تناقضى ميان رسالت ها و رهبري هاى الاهى وجود ندارد، بلكه يكى، ديگرى را تكميل مى كند[۲]. همان طور که حضرت مسيح (ع) نیز ادعايى جز رسالت الاهى، آن هم در مقطع خاصى از زمان نداشت.
بدون شك کتابی به نام انجيل که امروز در دست مسیحیان است از قبیل كتاب هاى نازل شده بر پيامبران بزرگ خدا نيست، با يك مطالعه اجمالى انجيل های موجود روشن می شود که این کتاب مجموعهاى است از مطالبی كه به وسيلۀ ياران آن حضرت يا افرادى كه بعد از آنها پا به عرصه وجود گذاشته اند، جمع آوری شده و تأليف يافته است.
قسمتى از تعليمات حضرت عيسى (ع) و بخشی از محتواى كتب آسمانى آنها در ضمن گفتههاى پيروانشان، به اين كتاب ها انتقال يافته است. همین روش در مورد تورات نیز صادق است، به همين دليل نمىتوان همه آنچه را در عهد قديم (تورات و كتاب هاى وابسته به آن) و عهد جديد (انجيل و كتب وابسته به آن) آمده است پذيرفت، و نه همۀ آن را انكار نمود، بلكه مخلوطى است از تعليمات اين دو پيامبر بزرگ، با افكار و انديشههاى ديگران.
بنابراین اگر در كتاب هاى انجیل موجود به صراحت بشارت به ظهور پیامبر اسلام (ص) نیامده است اما این دلیل بر نبودن آن در انجیل اولیه و در تعالیم حضرت عیسی (ع) نیست. علاوه بر این که در همین انجیل های موجود نیز با تعبيرات فراوانى بشارت به ظهور شخص بزرگى آمده است كه نشانههاى آن جز بر اسلام و آورنده آن تطبيق نمىكند.
با مراجعه به انجیل می توان به این پاسخ دست یافت، که حضرت مسیح بشارت به آمدن «فارقلیط» داد. این واژه یونانی و در اصل «پرکلیتوس» است (به کسر پ و ر) چون معرب شد «فارقلیط» شد. پرکلیتوس کسی است که نام او بر سر زبان ها باشد و همه کس او را ستایش کنند، و معنای «احمد» همین است. حتی معنای تفضیلی که در «احمد» (یعنی ستوده تر) است و در «محمد» نیست، از کلمه «پرکلیتوس» یونانی نیز فهمیده می شود. مسیحیان امروز به جای این کلمه در ترجمه های انجیل «تسلی دهنده» می آورند و خوانندگان هر جا این کلمه را دیدند بدانند در اصل انجیل به جای آن کلمه «فارقلیط» است و به عقیده مسیحیان کلمه «پرکلیتوس» (به فتح پ و ر) است. گفته اند اگر به کسر این دو حرف بود به معنای «احمد» بود چون به فتح است به معنای تسلی دهنده است؟ و به عقیده ما ترجمه اول صحیح است و در قرآن فرمود: « و مبشراً برسول یأتی من بعدی اسمه احمد».[۳]
همان طور که مسیحی شناسان اذعان دارند، تشخیص مطالب انجیل عیسی (ع) یا گفته های وی از آنچه دیگران افزوده اند، بر اساس منابع مسیحی ممکن نیست و راهی جز مراجعه به قرآن که (مهیمن) بر کتاب های الاهی است وجود ندارد.
اما این جمله که حضرت عیسی در انجیل فرموده باشد فقط به من ایمان بیاورید تا وارد بهشت شوید، باید توجه داشت که هر پیامبری مأمور دعوت نمودن مردم زمان خود به دینی است که خود او از طرف خداوند برای هدایت مردم زمان خود آورده است و برای این منظور باید اجر و پاداش معنوی آنان را تضمین نماید. علاوه بر این، معنای چنین کلامی این است که: کسانی که در زمان حضرت عیسی (ع) واقعاً به آن حضرت ایمان آورده باشند و به همۀ دستورات آن حضرت عمل کرده باشند به بهشت وارد خواهند شد. شکی نیست که ایمان کامل و واقعی به حضرت عیسی (ع) به معنای ایمان به تمام آموزه ها و دستوراتی است که در جهت ادای رسالت خود به مردم ابلاغ فرموده اند، ازجمله بشارت به آمدن پیامبری به اسم “احمد “که همان پیامبر اسلام(ص) است.
بنا بر این کسانی که به تمام گفته های حضرت عیسی علی الخصوص بشارت دادن وی به آمدن پیامبری بنام احمد که دارای معجزه قرآن (آن هم قرآنی که مصون از تحریف است)، ایمان داشته باشند لازم است در این زمان مؤمن و مطیع دستورات اسلام باشند.
[۱] . وَ إِذْ قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَني إِسْرائيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبينٌ.
[۲] . تفسير هدايت، ج ۱۵، ص ۳۷۹٫
[۳] . سوره صف، آیه ۶؛ برای آگاهی بیشتر به: راه سعادت (اثبات نبوت)، شعرانی، ابوالحسن، ص ۲۴۱- ۲۵۱، با دخل و تصرف، چاپ سوم، کتابخانه صدوق، تهران، ۱۳۶۳ ش. مراجعه شود.